نظریه ارتباطات آئینی با توجه به «دستگاه معرفتی ارتباط در حوزه دین» و «اشکال ارتباطی بسط و گسترش اعتقاد دینی»، به دنبال مدلی برای ارتباطات انسانی در قالب ارتباطات جمعی است.

سینمای اشراقی، هر چند تمثیلی کوتاه همچون روایت فتح دارد، اما عمقی در نگاه و بیان این نظریه موجود است که شاید کاربست آن برای هنرمندان متعهد، بتواند عرصه جدیدی را در عالم هنر دینی گشاید.

ملودرام‌ها بر خواسته‌های پایین‌ترین سطح مخاطبان تاکید دارند و سعی می‌کنند که خود را به «فرهنگ عامه پسند» نزدیک سازند.

گرایش به «ماده» مسئله ای است که رابطه تنگاتنگی با مفهوم انسان در دنیای مادی دارد. البته این مسئله امری مذموم هم تلقی نمی گردد. حتی…

همیشه با خودم فکر می کنم که تمام راه هایی که پیشاپیش و رویاروی انسان در ساحت انسانی اش است؛ تا چه حد بر رفتار مبروز…

هرچند شبکه‌های اجتماعی در جوامع غربی بیشتر کارکردی تجاری و اقتصادی دارند، اما همین کارکرد اقتصادی نیز زمانی مفهوم می‌یابد که در خدمت سیاست خاص و همچنین سبک زندگی خاصی باشد که از فلسفه اومانیستی لیبرالیزم نشات گرفته باشد.

تجربه نشان داده است که هرگاه «شکاف» بین نخبگان و عموم جامعه بیشتر شده، تنها «انزوای اجتماعی» آنان را به دنبال داشته است.

اساساً نمی‌توان «وجود» سینمای دینی را به عنوان یک ژانر سینمایی که موضوع آن «دین» است، پذیرفت. بلکه باید به تجربه دینی مخاطب از فیلم پرداخت و فیلم دینی را فیلمی دانست كه موجب تجلی قدسی مخاطب شود.

ذهن ارتباطی، پدیده‌ای جدید و حاصل ضروریات عصر مابعد تجدد است. تجدد، با جعل واقعیت ارتباطات انسانی، فرهنگی و بین فرهنگی، به دنبال مدل جدیدی برای…